سالیانی ست که لیلی عشق می ورزد . لیلی باید عاشق باشد . زیرا خدا در او دمیده است و هر که خدا در او بدمد ، عاشق مي شود . ليلی نام تمام دختران زمین است ، نام ديگر انسان .

...

ليلي چشم به راه است

ليلي مي دانست که مجنون نيامدنی ست . اما ماند . چشم به راه و منتظر . هزار سال .

ليلی راه را آذین بست و دلش را چراغانی کرد. مجنون نیامد . مجنون نیامدنی ست .

خدا از پس هزار سال لیلی را می نگریست . چراغانی دلش را . چشم به راهی اش را .

خدا به مجنون می گفت نرود . مجنون حرف خدا را گوش می گرفت .

خدا ثانیه ها را می شمرد . صبوری لیلی را .

عشق درخت بود . ریشه می خواست . صبوری لیلی ریشه اش شد .

خدا درخت ریشه دار را آب می داد .

درخت بزرگ شد . هزار شاخه ، هزار برگ ، ستبر و تنومند .

سايه اش خنکي زمين شد ، مردم خنکي اش را فهميدند ، مردم زير سايه ي درخت لیلی باليدند .

ليلی چشم به راه است . درخت لیلی ریشه می کند .

خدا درخت ریشه دار را آب می دهد .

مجنون نمی آید . مجنون هرگز نمی آید .

زیرا که مجنون نیامدنی ست . زیرا که درخت ریشه می خواهد .

لیلی ! بچرخ

ليلی گفت : بس است . دیگر ، بس است و از قصه بيرون آمد .

مجنون دور خودش مي چرخيد . مجنون ليلی را نمی دید رفتنش را هم .

لیلی گفت : کاش مجنون این همه خودخواه نبود . کاش لیلی را می دید .

خدا گفت : لیلی بمان ، قصه ی بی لیلی را کسی نخواهد خواند .

لیلی گفت : این قصه نیست . پایان ندارد . حکایت است . حکایت چرخیدن .

خدا گفت : مثل حکایت زمین ، مثل حکايت ماه . ليلی ، بچرخ .

ليلی گفت : کاش مجنون چرخیدنم را می دید . مثل زمین که چرخیدن ماه را می بیند .

خدا گفت : چرخیدنت را من تماشا می کنم . لیلی ، بچرخ .

لیلی چرخید ، چرخيد و چرخيد و چرخيد .

دور ، دور لیلی است . لیلی می گردد و قصه اش دایره است .

هزار نقطه دوار . دیگر نه نقطه و نه لیلی .

لیلی ! بگرد ، گردیدنت را من تماشا می کنم .

لیلی ! بگرد ،  تنها حکایت دایره باقی ست .

لیلی مرده بود

قصه نبود ، راه بود ، خار بود و خون .

ليلی ، قصه ی راه پر خون را می نوشت . راه بود و لیلی می رفت . مجنون نبود .

دنیا ولی پر از نام مجنون بود .

لیلی تنها بود . لیلی همیشه تنهاست .

قصه نبود ، معرکه بود .میدان بود ، بازی چوگان و گوی .

چوگان نبود ؛ گوی بود . لیلی ، گوي ميدان بود ؛ بي چوگان . مجنون نبود .

لیلی زخم بر می داشت ، اما شمشير را نمي ديد . شمشير زن را نيز .

حريفی نبود . لیلی تنها می باخت . زیرا که قصه ، قصه باختن بود .

مجنون کلمه بود . نا پيدا و گم . قصه ي عشق اما همه از مجنون بود .

مجنون نبود .

ليلی قصه اش را تنها می نوشت . 

قصه که به آخر رسید . مجنون پیدا شد . لیلی مجنونش را دید .

لیلی گفت : پس قصه ، قصه ي من و توست .

پس مجنون تويی !

خدا گفت : قصه نیست . راز است . این راز من و توست . بر ملا نمی شود ، الا به مرگ . ليلی ! تو مرده ای .

لیلی مرده بود .

لیلی ! زندگی کن

لیلی قصه اش را دوباره خواند . برای هزارمین بار ، و مثل هر بار ليلی قصه باز هم مرد .

لیلی گریست و گفت : کاش این گونه نبود .

خدا گفت : هیچ کس جز تو قصه ات را تغییر نخواهد داد .

لیلی ! قصه ات را عوض کن .

لیلی اما می ترسید . لیلی به مردن عادت داشت .

تاریخ به مردن لیلی خو کرده بود .

خدا گفت : لیلی عشق می ورزد تا نمیرد . دنیا ، ليلی زنده می خواهد .

لیلی آه نیست . لیلی اشک نیست . لیلی معشوقی مرده در تاریخ نیست . لیلی زندگیست . لیلی ! زندگی کن .

اگر لیلی بمیرد ، دیگر چه کسی لیلی به دنیا بیاورد ؟

چه کسی گیسوان دختران عاشق را ببافد ؟

چه کسی طعام نور را در سفره های خوشبختی بچیند ؟

چه کسی غبار اندوه را از طاقچه های زندگی بروبد ؟

چه کسی پیراهن عشق را بدوزد ؟

لیلی ! قصه ات را دوباره بنویس .

لیلی ، به قصه اش برگشت .

این بار اما نه به قصد مردن .

که به قصد زندگی .

و آن وقت به یاد آورد که تاریخ پر بوده از لیلی های ساده گمنام .

نوشته شده در شنبه نوزدهم آبان 1386ساعت 12:4 توسط .!.| |