هیچ کس وسوسه اش نکرد هیچ کس فریبش نداد

اوخودش سیب را از شاخه چید و گاز زد ونیم خورده انداخت.

او خودش از بهشت بیرون رفت و وقتی به پشت دروازه بهشت رسید ٬ ایستاد.

انگار می خواست چیزی بگوید چیزی اما نگفت . خدا دستش را گرفت و

مشتی اختیار به او داد و گفت : برو .

زیرا اشتباه کردی اما اینجا خانه ی توست هر وقت که برگردی .

و فراموش نکن که از اشتباه به اّمرزش راهی هست.

او رفت و شیطان مبهوت نگاهش می کرد. شیطان کوچک تر از آن بود که او را به کاری وادار کند. شیطان موجود بیچاره ای بود که در کیسه اش جز مشتی گناه چیزی نداشت.

او رفت اما نه مثل شیطان مغرورانه تا گناه کند او رفت تا کودکانه اشتباه کند .

او به زمین اّمد و اشتباه کرد بارها و بارها .

اشتباه کرد مثل فرشته ای بازیگوش که گاهی دری را بی اجازه باز می کند یا دستش به چیزی می خورد و آن را می اندازد.

فرشته ای سر به هوا که گاه گاهی سر می خورد می افتد و دستو بالش می شکند .

اشتباه های کوچک او مثل لباس نامناسب بود که گاهی کسی بر تن می کند. اما ما همیشه تنها لباسش را دیدیم وهرگز قلبش را ندیدیم که زیر پیراهنش بود .

ما از هر اشتباه او سنگی ساختیم و به سمتش پرتاب کردیم . سنگ های ما روحش را خط خطی کرد و ما نفهمیدیم.

اما یک روز او لباس های نامناسبش را از تن در آورد و اشتباه های کوچکش را دور انداخت و ما دیدیم که او دو بال کوچک نارنجی هم دارد.

دو بال کوچک که سالها از ما پنهان کرده بود و پر زد مثل پرنده ای که به آشیانه اش بر می گردد.

او به بهشت برگشت و حالا هر صبح وقتی خورشید طلوع می کند صدایش را میشنویم .

زیرا او قناری کوچکی است که روی انگشت خدا آواز می خواند .

"عرفان نظر آهاری"

برای رویا : پاکترینم ، نازنین هستی ... فدای دونه دونه ی اشکات ... مینا فدای غمت ... اگه چند روزیه دستای زبر پدر نسیت که امین ات باشه و دلهوره ی روزگار رو از پیشونیت برچینه .... حواست به قناریا باشه ... به پرنده ها ... نکنه قاصدکی که رو طاقچه ی اتاقت می شینه رو نبینی ... نکنه یادت بره که اون فرشته ی اهل بهشت این روزا فقط به گرمای لبخند تو نفس می کشه ......... مواظب خودتو مامان باش بیشتر از همیشه .

پ . ن : اگر توقع زیادیه منو ببخشید : هر کسی مایل بود واسه شادی روح پدر رویا فاتحه بخونه .

برای ----- : می فهمم ... بهت حق می دم ... قول داده بودم که سعی کنم ... اما نتونستم ...... نه ، حقیقت اینه که سعی ام نکردم ......... اما یه بار دیگه ... این بار یه نخ سیاه دور دلم می بندم ... یکی هم دور کیسه ای که داخل جانمازمه (تا اون نشونه ها هی قِل نخورن بیان بیرون و ...) که یادم بمونه توو ترکم .

نوشته شده در شنبه بیست و نهم فروردین 1388ساعت 18:47 توسط .!.| |